درباره ما تبلیغات نظر و ارسال اثر آرشیو
آدم برفی ها
ماهنامه سینما و ادبیات شماره یک فروردین 87
گزین گویه
رفتم راسته برده فروشها دنبالت گشتم پیدات نکردم ای یار !(ژاک پره ور)
عکس برگزیده
فیلم پیشنهادی
کتاب پیشنهادی
چند شعر از ژاک پره ور
ترجمه از سوفیا مسافر
Jacques Prévert
Chanson pour les enfants l'hiver (poème)
Dans la nuit de l'hiver
Galope un grand homme blanc
C'est un bonhomme de neige
Avec une pipe en bois,
Un grand bonhomme de neige
Poursuivi par le froid.
Il arrive au village.
Voyant de la lumière
Le voilà rassuré.
Dans une petite maison
Il entre sans frapper ;
Et pour se réchauffer,
S'assoit sur le poêle rouge,
Et d'un coup disparaît.
Ne laissant que sa pipe
Au milieu d'une flaque d'eau,
Ne laissant que sa pipe,
Et puis son vieux chapeau.
ترانه برای کودکان زمستان
در شب زمستان
می دود مردی سفید و بلندقد
می دود مردی سفید و بلندقد.
او یک آدمک برفی ست
با پیپ چوبی
یک آدمک برفی بلندقد
به تنگ آمده از سرما.
می رسد به دهکده
می رسد به دهکده
و چه دلگرم می شود
با دیدن نور.
به یک خانهء کوچک
بی در زدن وارد می شود
و می نشیند کنار آتش شعله ور
تا خود را گرم کند
و در یک چشم به هم زدن ناپدید می شود
چیزی برجای نمی ماند جز پیپ اش
وسط یک چالهء آب
چیزی برجای نمی ماند جز پیپ اش
و کلاه کهنه اش....
Alicante
Une orange sur la table
Ta robe sur le tapis
Et toi dans mon lit
Doux présent du présent
Fraîcheur de la nuit
Chaleur de ma vie.
یک پرتقال بر میز
پیراهن ات بر فرش
و تو در بسترم
حضور شیرین لحظهء حال
طراوت شب
گرمای زندگی ام
.Le miroir brisé
Le petit homme qui chantait sans cesse
le petit homme qui dansait dans ma tête
le petit homme de la jeunesse
a cassé son lacet de soulier
et toutes les baraques de la fête
tout d'un coup se sont écroulées
et dans le silence de cette fête dans le desert de cette fete
j'ai entendu ta voix heureuse
ta voix déchirée et fragile
enfantine et désolée
venant de loin et qui m'appelait
et j'ai mis ma main sur mon coeur
où remuaient
ensanglantés
les septs éclats de glace de ton rire étoilé.
آینهء خردشده
آدمکی که می خواند بی وقفه
آدمکی که می رقصید در سرم
آدمک جوانی
پاره کرد بند کفش اش را
و همهء غرفه های جشن
برچیده شدند یکباره
و در سکوت این جشن
در خلوت این جشن
شنیدم صدای شادمان تو را
صدای پرشکن و شکننده ات را
کودکانه و غمگین
که می آمد از دوردست و صدایم می زد
و دستم را بر قلبم گذاشتم
جایی که می لرزید
خون آلود
درخشش هفت تکهء بلورین از ستارهء خنده ات
La chanson des escargots qui vont à l'enterrement
Jacques Prévert
A l'enterrement d'une feuille morte
Deux escargots s'en vont
Ils ont la coquille noire
Du crêpe autour des cornes
Ils s'en vont dans le soir
Un très beau soir d'automne
Hélas quand ils arrivent
C'est déjà le printemps
Les feuilles qui étaient mortes
Sont toutes réssucitées
Et les deux escargots
Sont très désappointés
Mais voila le soleil
Le soleil qui leur dit
Prenez prenez la peine
La peine de vous asseoir
Prenez un verre de bière
Si le coeur vous en dit.
Prenez si ça vous plaît
L'autocar pour Paris
Il partira ce soir
Vous verrez du pays
Mais ne prenez pas le deuil
C'est moi qui vous le dit
Ça noircit le blanc de l'oeil
Et puis ça enlaidit
Les histoires de cercueils
C'est triste et pas joli
Reprenez vous couleurs
Les couleurs de la vie
Alors toutes les bêtes
Les arbres et les plantes
Se mettent a chanter
A chanter a tue-tête
La vrai chanson vivante
La chanson de l'été
Et tout le monde de boire
Tout le monde de trinquer
C'est un très joli soir
Un joli soir d'été
Et les deux escargots
S'en retournent chez eux
Ils s'en vont très émus
Ils s'en vont très heureux
Comme ils ont beaucoup bu
Ils titubent un petit peu
Mais la haut dans le ciel
La lune veille sur eux.
«ترانهء حلزونهایی که به خاکسپاری می روند »
به خاکسپاری یک برگ مرده می روند
دو حلزون
که صدف هایشان سیاه است
نوار سیاه عزاداری بر شاخک هایشان بسته اند
بعدازظهر راه می افتند
یک بعدازظهر بسیار زیبای پاییز
اما حیف که وقتی می رسند
دیگر بهار شده
برگهایی که مرده بودند
همه باز جان گرفته اند
و دو حلزون
حسابی سرخورده می شوند.
اما خورشید را ببین!
خورشید که بهشان می گوید
صبر کنید تحمل داشته باشید
لطف کنید بنشینید
لیوانی شراب بیاشامید
اگر قلب تان چنین فرمان می دهد.
اگر دل تان می خواهد
سوار اتوبوس پاریس بشوید
امشب حرکت می کند
شهر را تماشاکنید
اما ماتم نگیرید
من دارم بهتان می گویم
این کار روشنی چشم را تیره و تار می کند
از ریخت می اندازدش
ماجراهایی که به تابوت مربوط بشوند
غم انگیز اند و نازیبا
رنگ هایتان را باز پس گیرید
رنگ های زندگی را.
پس همهء جانوران
درختان و گیاهان
شروع می کنند به آواز خواندن
به خواندن از ته دل
آواز حقیقی زنده
آواز تابستان
و همه می نوشند
همه جام ها را بهم می زنند.
شب بسیار دلپذیری ست
یک شب زیبای تابستان
و دو حلزون
برمی گردند به خانه شان
حسابی هیجان زده راه می روند
حسابی سرحال راه می روند
آخر خیلی نوشیده اند
کمی تلوتلو می خورند
ولی آن بالا در آسمان
ماه پیر بر فرازسرشان می درخشد ترجمه از سوفیا مسافر
استفاده از مطالب این سایت بدون ذکر منبع ممنوع می باشد