یادداشت سردبیر

برپایی این نشریه اینترنتی هرموهبتی نداشت یک امتیاز بزرگ برایمان داشت که دست کم یکی از هزار مورد بدبینی هایمان راست بودنش اثبات شود . آدمهای مهم و جا افتاده ای که نیازی به تریبون ندارند و در قلمرو فرهنگ شناخته شده و تثبیت شده اند ما را مورد لطف قرار دادند و یاریمان رساندند یا حتی آنهایی که خواسته ای ازشان نداشتیم تبریک فرستادند و آرزوهای خوب برایمان کردند : احمد میراحسان ، هوشنگ گلمکانی، دکتر مصطفی جلالی فخر ،مهرداد فلاح ،یاشار نورایی، ناتاشا امیری، میترا الیاتی و پیام یزدانجو و...

حالا این نامها را مقایسه کنید با نامهای کسانی که یاری در مرامشان نیست- با اینکه واقعا و به سادگی  می توانند-  ولی این انصاف نیست. شاید برخی از آنها گرفتاری یا معذوریتی دارند که به هر دلیل آنها را از هر حرکتی که پول تویش نیست باز می دارد!!!  برای آنها آرزوی پول توجیبی بیشتر میکنم و مراتب بیزاری از آنها  را به همین اشاره کفایت می دهم....

این که حساب آدمهای بی معرفت بود و زیاد هم مهم نبود. ولی یک  دوست شکفت انگیز هم بود  که   همیشه  برایش احترام قایل بوده ام.او در جواب نامه محترمانه و سرشار از ادب ما ، داستانی رکیک می فرستد.رکیک تر از هرچه فکرش را بتوانید بکنید. داستانی که در هرزه نگارترین سایت ها و نشریات دنیا هم نمی توانید بخوانید. حتی عنوان داستان هم جوری است که نمی شود بیانش کرد. همه این ها را گفتم که به این نتیجه برسم که درست گفته اند که هر چقدر پربارتر و فرهیخته تر باشی ، خاکسار تر و مهر ورزتر خواهی بود. دست کم من از بزرگوارانی که نامشان را بردم آموختم که جز به معرفت جویی و دیگردوستی نمی توان به کمال رسید. دمشان گرم.

دوم:ما چند تا از دوستان ( اگر بشود گفت دوست) پاتوقی داریم که هر غروب دور هم جمع می شویم. اسمش هست مینی سیتی. گاهی تا دوازده سیزده نفر می شویم.. چای می نوشیم و های بای و رامتین فندقی می خوریم و سیگار می کشیم ( شما نکشید ضرر دارد )حرفهای ساده می زنیم . گاهی حرفها جدی می شود. نقد می شود. بیشترش جوک می گوییم و بلوتوث به هم نشان می دهیم  وبه زور می خندیم. تحقیقات نشان داده خنده حتی از نوع زورکی اش موجب ترشح اندورفین در مغز می شود و طول عمر را زیاد میکند( !) و به انسان شادابی می دهد. درست مثل اثر ورزش.  گاهی هم از ته دل می خندیم.. پاتوق ما مغازه کوچکی است متعلق به آقا جواد یا همان جواد آقای خودمان ! قهوه خانه نیست. کافی شاپ هم نیست. مغازه جمع و جوری است که انواع کیک و نوشیدنی و بستنی و بیسکویت و چیپس و پفک و از اینچور خرت و پرتها دارد و چای هم سرو میکند! البته توی مغازه  دو دردو که جای نشستن نیست و ما همیشه در محوطه باز بیرون می نشینیم. چه سیاه زمستان باشد و چه تموز تابستان ... چه باران و چه برف. القصه: قرار گذاشتیم هر از گاهی بحث های مینی سیتی جواد آقا را جمع و جور کنیم و ویراسته شده در نشریه بگذاریم. اگر تنبلی زایدالوصف اینجانبان اجازه دهد هر ماه اینکار را میکنیم. نشد هم گاه به گاه...این بار  البته به دلایلی نشد. آدرس پاتوق ما هست:

سوم: در هر شماره پرونده ای برای یک موضوع داریم ولی چون دیدیم اسم پرونده خیلی بزرگتر از توان شانه های ماست و شاید در مواقعی نشود حق مطلب را ادا کرد نامش را تغییر دادیم به زوم بک. فکر میکنم اسم جالبی است. چون هم زوم یعنی نگاه از نزدیک و بی واسطه را دارد و هم نقطه دید را باز میکند به نمای فراگیر تر که برگردیم و از فاصله ای دورتر به پدیده ها و آدمها نگاه کنیم تا مرعوب زیبایی یا اسیر بزرگنمایی های کج کارانه هیچ امری نشویم. در این شماره به فوکو پرداخته ایم که بی گمان  از مناقشه برانگیز ترین اندیشمندان معاصر بود و هست. آراء تکروانه او و نگاه تفصیلی و وسیعش در کنار دگم اندیشی هایش و زندگی شخصیش چهره ای چند گانه و دیریاب از او به جای گذاشته . از آنجا که نام او همواره برای کسانی که حتی یک اپسیلون  از او نمی دانند پرکاربرد بوده و برای طنز و تمسخر هم به کار رفته( مثل کاری که مهران مدیری در سریال بی ارزشش کرد و فوکو را هم همچون خیلی های دیگر به هزل گرفت ) بایسته دیدیم در حد توانمان( که زیاد هم نیست) فوکو را معرفی کنیم. کسانی که غوطه ور این مباحثند گروه هدف ما نبودند.هدف ما شناسایی فوکو با همه ابعادش برای کسانی بود که از او تنها نامی شنیده اند و بس.

چهارم: فیلمهای پیشنهادی ما در این سایت هرگز به شکل راندوم انتخاب نمی شوند. همه را آگاهانه و با توجه به ارزشهای هنریشان پیشنهاد میکنیم و دست کم خودمان آنها را دیده ایم. اگر واقعا در پی فیلم های اندیشمند و ارزشمند هستید این نامها را دست کم نگیرید. اگر برای دیدن نام فیلمها  مشکل دارید روی عکسها کلیک کنید یا عکسها را ذخیره کنید و با بزرگنمایی ببینید. اگر فیلمی را هیچ رقم گیر نیاوردید خبرمان کنید.

پنجم: از روز نخست که این ماهنامه را به راه انداختیم چند چیز را در نظر داشتیم: از دزدیدن نوشته های دیگران و از عمل زشت و بزدلانه copy/paste بپرهیزیم. نوشته هایمان هرچه هستند لااقل مال خودمان و به اصطلاح اریژینال باشند. سایت خبری نباشیم و برای افزایش میزان بازدید( که هیچ سودی هم به حال آدم برفیهایی مثل ما ندارد) از واژگان کلیدی نام بازیگران جوان پسند و از این جور عوامفریبی ها استفاده نکنیم.محتوای سایت در چارچوبهای معین و اخلاقی خاصی باشد . به امور سیاسی که پشیزی اهمیت نمی دهیم و ساحت هنر را از ان بالاتر می دانیم. این البته برخی روشنفکران همیشه مبارز را خوش نمی آید که دوست دارند هر حرکت فرهنگی را به ننگ ایدئولوژی آلوده کنند.ما لعنت به هر چه ایسم و ایدئولوژی می فرستیم و جز مهر و خرد برای انسانهای کره آلوده زمین آرزو نداریم. ما هنر را به اصالت و گوهرانگی خودش باور داریم . از دیدن یک فیلم دلنشین آن اندازه حظ می بریم که جز به جنون نمی توان دریافت . با خواندن یک خط شعر درست و دلنوازیا هر نوشته و مکتوب هوشمندانه و  درست ، انگار بهشت موعود را به کام  کشیده ایم. لذت بردن از هنر مرارت می خواهد. نیازی به جنگولک بازی و قرتی بازی ندارد. سخت است ولی یک روز می بینی گرفتار و وابسته کلام نغز و آوای دلاویز و بازتاب تصویر نابی.

        مهر تو عکسی بر ما نیفکند                   آیینه رویا آه از دلت آه

         حافظ چه خواهی گروصل خواهی           خون بایدت خورد در گاه و بیگاه