درباره ما تبلیغات نظر و ارسال اثر آرشیو
آدم برفی ها
ماهنامه سینما و ادبیات شماره سه خرداد 87
گزین گویه
من تمیزی و سرراستی رو از سینما یاد گرفتم( سلطان)
عکس برگزیده
فیلم پیشنهادی
کتاب پیشنهادی
عکس : رضا کاظمی( سمت راست کاغذ روی دیوار وسمت چپ مونیوتورهای تبلیغی روی دیوار!!)
سینما آزادی به شهر فرنگ وفادار نماند
رضا آیدین
نمیدونم چرا هیچ وقت از چیزای نو و جدید خوشم نیومده حتی از زمان بچگی وقتی شلوار یا کفش نو می خریدم خجالت می کشیدم بپوشم احساس می کردم همه یه جوری نیگام می کنن.اصلا حس خوبی نبود.تا یه زمانی این حس رو واسه خودم یه ایراد یا یه عیب می دونستم تا اینکه کمی بزرگتر شدم و این حسم بزرگتر شد و علاقه من به چیزای قدیمی و کهنه اما اصیل بیشتر شد.مثال های زیادی می تونم تو این زمینه بزنم مثل کافه های قدیمی یا کبابی های قدیمی یا همین پیتزا داوود خودمون یا پیراشکی خسروی که تنها حس نوستالزیکش مارو به اونجا میکشه.بعد ها که بیشتر دقت کردم دیدم حفظ گذشته و آداب و رسوم اون و رعایت به بافت قدیمی یه ارزش محسوب می شه یعنی اگه اینطوری نبود مطمئنا لوازم و آثار باستانی گرانتر از آثار مدرن نمی شد.
در همه کشورهای پیشرفته دنیا سعی میشه تا از آثاری که مردم با اون خاطره دارن به خوبی حفاظت بشه حتی چند وقت پیش داشتم یه کتاب می خوندم که نوشته بود تو پراگ رستورانی هست که سوپ معروفی می فروشه به اسم سوپ کافکا چون کافکا یه زمانی اونجا می رفته و از اون سوپ می خورده ولی ما که اینقدر ادعای فرهنگ و تمدنمون میشه هیچ وقت از ارزشهای ادبی و هنری و بناهای مربوط به اون حفاظت نکردیم و بیشتر سعی کردیم تا نابودش کنیم و یه فرهنگ جعلی جایگزینش بکنیم.
چند وقت پیش شنیدم که در کافه نادری رو هم تخته کردن؛ چرا ؟؟ چون زمانی نویسنده های بزرگی مثل صادق هدایت اونجا سیگار می کشیدن و چای می خوردن.عجیبه نه؟؟؟
امسال وقتی سینما آزادی افتتاح شد شاید تنها عشق فیلمی بودم که دلم نمی خواست برم و این سینما رو ببینم .یه چیزی درونم اذیتم می کرد.همه گذشته من و امثال من همه جشنواره های ما تو اون سینما گذشته بود و یه عده آدم بی ذوق به بهانه مدرنیزاسیون تمام احساسات نوستالزیک ما رو خراب کردن و بجاش یه پاساز ساختن که توش پله برقی بالا پایین میره و اصلا شبیه اون تصور ما از سینما نیست.
ما حق داریم اعتراض کنیم به همه اونایی که خاطره های ما رو خراب کردن .
یاد اون مونولوگ فریبرز عرب نیا تو فیلم سلطان افتادم که وسط اتوبان وایساده بود و می گفت اینجا حیات ما بود اونجا حوضمون بود و...
ای کاش کسی بود و کمی برای فرهنگ ما ارزش قائل می شد.من هنوز هم که هنوزه صحنههای فیلمهایی چون پدرخوانده، جنگ ستارگان، اجاره نشین ها، مادر، روسری آبی و از کرخه تا راین را در سالن سینما شهر فرنگ خودمان تصور می کنم و به یاد صف های طولانی آن و شور و شعف وصف ناپذیرش چه حسرت ها که نمی خورم.
امروز که از دور به سینما آزادی نگاه می کنم و پله برقی و زرق و برق دیوار ها و تجملات را می بینم به یاد همان کفش و لباس نو می افتم و باز هم مثل همان روز ها خجالت می کشم.
بد نیست تاریخچه مختصری هم از گذشته سینما شهر فرنگ(آزادی) داشته باشیم:
اين سينما، حدود سی و هشت سال پیش، سوم اردی بهشت ۱۳۴۸، توسط دو برادر به نام های عزیزالله و عطا الله روحانی افتتاح شد. آن ها نخستین مالکان این سینما بودند که در آن زمان، «شهر فرنگ» نام گرفت و دو سال بعد، سالن «شهر قصه» نیز در زیر زمین آن ساخته شد.
این پاتوق سینما دوستان، بعد از انقلاب و در پی مهاجرت برادران روحانی به خارج از کشور، در سال ۱۳۵۹ توسط بنیاد مستضعفان مصادره شد و با نام جدید «آزادی» به کار خود ادامه داد ولی دوباره در سال ۱۳۶۹ این سینما به حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی واگذار شد. در همان سال، سیستمهای تصویری و پرده نمایش جدید و تعمیرات بنیادی در بخشهای صدا باعث شد این سینما عصر طلایی خویش را آغاز کند.
نمایش بهترین فیلم های آن زمان، در «سینما آزادی» و در نتیجه آن، شکل گرفتن صفهای طولانی علاقه مندان سینما پای گیشه این سینما حاکی از صدرنشینی این سینما درمیان دیگر سینماهای تهران و شاید ایران بود.
آزادی با این ویژگی ها، در دل اهالی سینما و بخشی از مردم که سینما دوست بودند، جا باز کرده بود و حتی در سال ۱۳۷۵ با فروش ۱۵۰ میلیون تومانی، لقب پر فروش ترین سینمای ایران را نیز نصیب خود کرد.
اما ناگهان، سینما آزادی در بیست و هشت سالگی و در اوج فعالیت خود، در یک جمعه بهاری- ۲۹ فروردین ۱۳۷۶- بر اثر اتصال سیمهای برق در آتش سوخت. با این که ماموران آتش نشانی، سینمای خواهر - شهرقصه - را نجات داده بودند اما به دلیل احتمال ریزش دیوارها، بقایای هردو سینما بطور کامل تخریب شد.تا اینکه در اسفند 86 این سینما توسط شهردار تهران افتتاح شد.
استفاده از مطالب این سایت بدون ذکر منبع ممنوع می باشد/ لینک دادن مجاز است