درباره ما تبلیغات ارسال نظر آرشیو
گزین گویه
هنر برای این است که از حقیقت نمیریم(نیچه)
تصویر برگزیده
فیلم پیشنهادی
سه داستانک
هومن نیک فرد
یک:
-اما تو نباید نا امید بشی، هنوز خیلی وقت داری.
-نا امید نیستم، فقط، فقط کمی خستم.
-نمی خوام خسته ترت کنم. ولی وقتی اینجوری حرف می زنی، فکر می کنم داری برای دلخوشی من می گی.
-نه رویا، نه. باور کن من هنوز عقلم سرجاشه. می تونم فکر کنم، تصمیم بگیرم.
-هنوز باورم نمیشه که رسیدم بهت. می تونم سرم و بذارم رو شونه هات و لمست کنم.
-ولی من باورم میشه.
-جدی می گی؟ چرا؟
-چون الآن پیشمی. به دور از اون همه مخالفت خانواده هامون. اون پسر خاله ی بی درکت.
-کی؟ کریم و میگی؟
-آره بابا، همون که مایه ی خیر شد.
-آره، خودش حل و فصل کرد. انقدر ازش بدم میومد که تحمل ریختشم برام سخت بود.
-این حرفا دیگه چه فایده ای داره؟ حالا که پیش همیم!
-تو راست میگی، راحت شدیم از دست تعصبات خانواده هامون.
-ببین از این بالا طبیعت چقدر قشنگه. می شه حسش کرد. آرومه آرومه!
-همیشه فکر می کردم زندگی بعد از مرگ خیلی سخته، ولی حالا می بینم که اشتباه می کردم...!
دو:
روی تخت نیم خیز شد، دو رو ورش و نگاه کرد. خیلی خسته بود. چهل سالی می شد که نخوابیده بود. ساعت، عقربه نداشت، عجیب بود! پرده ها هم کشیده بودند، نمی تونست تشخیص بده صبحه یا شب! ولی می تونست بفهمه که هنوز خوابش میاد. یه روز، شایدم دو روزی می شد که اینجا، روی تخت، دراز به دراز افتاده بود. نمی تونست تحمل کنه. سرشو گذاشت رو بالش، ملحفه ی سفید هنوزم روسرش بود، بازم خوابید!
سه:
کلی آدم جلو در جمع شده بودند. شاید آدرس و اشتباهی اومدم؟ اما نه، خونه همون خونه، پلاک همون پلاک بود. 20 سال پیش، جلوی همین خونه سر بازی فوتبال افتادم و پام شکست. کم کم داشتم اینجا رو فراموش می کردم. راستی چقدر پیر شدم.
خوب منم مثل خودشم. یه دنده و لجباز. محال ممکن بود پاپیش بذارم.ولی من کوچیکتر بودم. شاید باید پاپیش می ذاشتم. ولی نه! اون غرورمو شکسته بود.
رفتم جلو شاید قاطی جمعیت پیداش کنم.حتما بازم معرکه گرفته. اخلاق که نداشت. آره، خودش بود. دراز به دراز افتاده و تو دستش یه کاغذ بود. یه تیکه کاغذ که شماره تلفن و آدرس من روش بود.یکی داشت گلومو فشار می داد.
بابا، آقاجون، اوس ممد، آقاجون، آقاجون……!
نظر شما
استفاده از مطالب این سایت بدون ذکر دقیق و قابل لینک آدرس سایت ممنوع می باشد/ لینک دادن مجاز است